Koffiekoeken en dampende koffie bij het binnenkomen, al wat hyperactief en jong was handig buitengeloodst door de jeugddienst (lieve ouders, het kan zonder rilatine, jazeker) voor een hele reeks zweetshops (met bezigheden als een rollebolleparcours, streetdance, een ‘knotsgekke Butler’ en nog veel meer kon dat niet misgaan) en dan… gezellig onderuit zakken voor het ochtendprogramma. Rheen (even stil worden: een portie schoonheid op zondagmorgen) en tussendoor ‘mensen van bij ons’: een babbel en een knipoog met échte Anderlechtenaars, jawel, in ’t scuun Anderlechts.

Toen Günther (rijke haardos en bruine tint) op ’t podium kwam, waren de dames er al helemaal klaar voor. Het bewijs: de man kreeg een echt Anderlechts achtergrondkoor dat NIET stilstond en ook in de zaal werd het warm. Na afloop waren het niet direct de tienermeisjes die om een handtekening kwamen vragen. Maar er zat dan ook én charme én poeier in ’s mans optreden en er werd bij wijlen duchtig op los gerockt.

Na afloop werd er op het Dapperheidsplein tot een goed stuk in de namiddag nagekeuveld bij een (of meerdere) citroenjenevers. Walter maakte zich tegen die tijd al behoorlijk zorgen: volgend jaar nóg beter? Ai!