Opgedragen aan Jan, Raymond, Jan en Camille

30 jaar geleden, einde van de jaren ’60 werden de werken aan de Brusselse Ring beëindigd. Meteen kwam er een einde aan de droom van tientallen Anderlechtenaren, woonachtig in Neerpede. De hoop kinderen rondom zich te kunnen garen moest letterlijk plaats ruimen voor immense betonnen steunpalen voor diezelfde ring, die op duizelingwekkende hoogte boven de hoofden van de Neerpedenaren miljoenen auto’s zou dragen rondom de Hoofdstad. Vanaf die dag trokken de families naar Sint-Pieters-Leeuw, Dilbeek, Itterbeek of zelfs verder, om zich daar te vestigen.

De generatie CD&V’ers van toen, gevormd door Jan Longin, Jan Lichtert, Raymond De Jonghe en Camille Vandenbossche maakten zich grote zorgen over deze situatie. Zij bedachten het plan om op de site, tussen de Ring en de Breughelkerk een dorp te laten bouwen om op deze wijze generaties van Neerpedenaren in Anderlecht te houden. Zij verspreidden een folder en poogden, complementair aan de actie van Neerpede Blijft! de mensen te overtuigen van hun alternatief.

De fransdolle politieke meerderheid van toen was echter niet te overtuigen. De verfransing van de Vlaamse rand rond Brussel vereiste een sterk initiatief en Henry Simonet liet  de inplanting toe van het Universitaire hospitaal Erasmus op de grens met Vlezenbeek en trok op deze wijze honderden nieuwe Franstalige burgers in deze subregio aan. De gronden, bestemd voor het Neerpede dorp werden een quasi reservegebied.

In april 1981, tijdens het eerste Schepencollege van de toenmalige meerderheid, stelde burgemeester D’Hoogh een dossier voor waar de inplanting van een hotel met zwembadaccommodatie werd voorzien op de Neerpedesite. De jongste Vlaamse schepen in Brussel van dat ogenblik, Walter Vandenbossche, maakte deel uit van dat Schepencollege. Een korte maar felle discussie ontstond binnen het College, ‘er kwam een dorp of er was geen meerderheid meer…’.

De administratieve procedure voor het totstandkomen van het juridisch kader, waarbinnen dit dorp zou kunnen ontstaan, was een lijdensweg. De bijzondere plannen van aanleg, de adviezen en goedkeuringen, de (al dan niet moedwillige) vergissingen, de vernietigingen, de toelatingen voor rioleringen, bestratingen, noem maar op... Tot vandaag bewandelde Walter de lange weg van de ambtelijke dienstverlening om de droom van de vorige generatie CD&V’ers waar te maken.

De gemeente heeft nu eindelijk haar bouwgronden verkocht aan de bouwheer. De kerkfabriek legt de laatste hand aan de afspraken met dit bedrijf, de werken kunnen starten.

Vijftig woningen zijn er voorzien, een tachtigtal woonentiteiten, waaronder een aantal dakappartementen. Binnen dit en twee jaar zou het Neerpede Dorp er grotendeels moeten staan!

Uiteraard blijft de oorspronkelijke filosofie overeind: de inwoners worden vandaag sterk aangesproken zich in te schrijven voor de verwerving van een woning. Samen met de lokale kerkgemeenschap, Neerpede Blijft!, de school, het feestcomité, de bibliotheekgebruikers, de gepensioneerdenbonden en de jeugdbeweging Wacko moet hier een nieuwe samenleving haar wortels kunnen vestigen. Anderlecht wordt hier beter van.