Voor wie de artikels in de pers niet gelezen heeft, hier vindt u de berichtgeving in De Standaard.

Woorden schieten hier eigenlijk tekort. Het verlies van een kindje is op zich al een bijzonder pijnlijk gebeuren voor de ouders en familie die het overkomt. In het geval van kindjes die levenloos geboren worden vóór de mama 6 maanden zwanger was wordt het echter extra pijnlijk. Oude en onaangepaste wetgeving maakt dat de ouders in een administratief kluwen terechtkomen en zelfs het recht niet hebben hun kindje op een waardige manier te begraven of cremeren.

Dat een oplossing niet eenvoudig is, weet Walter al langer. In samenwerking met de vzw Lege Handen en Mark Favest, die als aalmoezenier in de Europaziekenhuizen vrijwel dagelijks met deze drama's wordt geconfronteerd, kon hij in 2003 -toen nog als Vlaams volksvertegenwoordiger- alvast het Vlaams Parlement zover krijgen dat het een einde stelde aan de mensonwaardige behandeling van deze kindjes op de Vlaamse begraafplaatsen.

Een initiatief van Walter in het Brussels Parlement om dit ook in de Brusselse gemeenten mogelijk te maken bleef tot op heden echter hangen in allerlei procedures. De zaak is op wetgevend vlak immers niet eenvoudig en onder andere de vrees van sommige politici voor een heropening van het abortusdebat zorgt voor heel wat terughoudendheid. 'Onterecht', zegt Walter, 'het gaat eenvoudig om een diep menselijke zaak van waardig afscheid nemen en het kunnen verwerken van een groot verdriet, niet meer maar ook niet minder'. Hij liet daarom zijn voorstellen voor een 'stille kinderweide' op elke Brusselse begraafplaats en een verplichting voor de Brusselse ziekenhuizen om waardig om te gaan met het stoffelijk overschot van deze kindjes opnieuw agenderen in het Brussels Parlement. En roept zijn collegae politici op om samen met hem hun verantwoordelijkheid te nemen: dit moet en kán anders! Wordt vervolgd!