Erika, u bent geboren in Schilde, maar toch zijn Walter en Anderlecht u niet onbekend?

Dat klopt. Ik heb Walter leren kennen toen ik begin jaren negentig in Brussel neerstreek en in aanraking kwam met een medewerker van De Rinck. Deze laatste vroeg me of ik geïnteresseerd was in het redigeren van een buurtkrant voor de wijk Kuregem, in twee talen en met de bedoeling om de bevolkingsgroepen die daar samen'troepten' wat dichter bij elkaar te krijgen. Toen was daar een rijk Vlaams buurtleven en er leefde zowel bij politici zoals Walter, als bij de bewoners een bepaald gevoel dat de sfeer beter zou worden in plaats van slechter. De buurt werd in die tijd af en toe geplaagd door rellen wat in de pers breed werd uitgesmeerd. Terwijl er toch heel wat positiefs gebeurde in deze achtergestelde buurt. Ik had toen net een eenmansbedrijfje als beginnend journalist opgezet en greep het voorstel met beide handen aan.

Nu publiceer je een boek met heel persoonlijke verhalen over mensen die van heinde en verre naar hier zijn gekomen om een nieuw leven op te bouwen en nu werken  in de thuishulp. Dat doet vermoeden dat jij professioneel niet om het even wat doet, dat er engagement mee gemoeid is. Vertel eens?

Wat engagement betreft was ik er al vrij vroeg bij. Ik herinner me dat ik al op mijn zeventiende actief was in een comité voor Palestina en dat ik toen te maken kreeg met de onrechtvaardigheid en de slachtingen gepleegd door Israël in de kampen Chabra en Shatilla. Ook de problematiek rond Ierland lag me nauw aan het hart. Ik denk dat engagement erin gegoten is met de paplepel, alhoewel niet bewust. Mijn vader was burgemeester in Schilde en altijd erg politiek actief. Hij kon absoluut niet tegen onrecht, of het nu om het omkappen van een gezonde boom ging of om de Vlaamse zaak. Bij ons thuis was het dus al politiek wat de klok sloeg. Verder denk ik dat iedere mens die hier in Europa opgroeit met de typische christelijke waarden als 'zorg voor je naaste', 'solidariteit', 'broederlijk delen',enz... niet anders kan dan opgroeien met een scherpe, geëngageerde geest. Ik zie dat nu ook bij mijn kinderen, ongeacht of ze nu naar een stedelijke of katholieke school gaan, er wordt toch -gelukkig maar- nog altijd gehamerd op deze universele waarden die eigenlijk ten grondslag liggen aan het solidariteitsbewustzijn.

Vanwaar het idee om over deze mensen te schrijven?

Wel, een vriend van me die bedrijfsleider is van een resem economisch sociaal ondernemende bedrijven, wist dat dit onderwerp  me meteen zou liggen en daarom kwam hij bij mij uit. Het was een kolfje naar mijn hand. Deze mensen hebben inderdaad allerhande dingen meegemaakt en zijn er soms nog niet helemaal uit, maar dat betekent niet dat ze geen respect verdienen voor wie ze zijn of wat ze doen. Jammer genoeg krijgen dit soort mensen zelden het respect dat ze verdienen. En eigenlijk moeten ze dat niet verdienen. Ze moeten dat grenzeloos krijgen omdat ze niet meer of niet minder zijn dan iemand anders. Maar daar wringt het schoentje. Veel van die mensen voelen zich niet voor vol aanzien of worden niet gerespecteerd omwille van hun huidskleur, nationaliteit, religie, afkomst of status. De mensen uit het boek hebben ervoor gekozen om zich helemaal te geven en dat is fantastisch. Deze mensen kunnen een hoopgevend voorbeeld zijn voor anderen.

Je had waarschijnlijk wel wat verwachtingen toen je aan dit boek begon. Zijn die uitgekomen? Heeft dit boek jou persoonlijk ook veranderd?

Uiteraard had ik verwachtingen toen ik het boek schreef. Eerst en vooral voor mezelf. Ik wilde mezelf terugvinden, nadat ik lange tijd ziek was geweest. Ik was zo blij dat ik terug gezond was. Met mijn hernieuwde energie wilde ik bewijzen dat ik er terug stond. Dat is me gelukt. Ik had nog meer verwachtingen: meer universele verwachtingen: dat het sociaal economisch initiatief van de dienstencheques in de spotlights zou komen, want het werkt en door de verhalen van deze mensen te brengen kon ik dat bewijzen. Ten slotte hoopte ik ook dat iedere lezer een beetje begrip zou krijgen of willen opbrengen voor deze mensen. Het boek moest een missie, een boodschap hebben. En ik denk dat ik ook al deze verwachtingen heb ingelost. Het boek roert, ontroert de mensen. Doet hen nadenken over racisme, ongelijkheid en verzuring. Meer moet dat niet zijn. Als ik al een steen verlegd krijg in de rivier, dan is het al ok voor mij. Ook nu broed ik op nieuwe ideeën met betrekking tot een nieuw boek. Uiteraard gaat het weer om geëngageerde thema's. Dat zal altijd zo blijven. Ik kan niet anders.

Wat betekent dit nu voor de mensen in dit boek zélf?

De mensen die in het boek voorkomen zijn razend enthousiast. Sommigen hebben het boek meegenomen naar hun thuisland, om te 'stoefen'. Het meisje uit Guineé heeft een voorstel gekregen om als model te werken, alhoewel zij er niet op ingaat, is dat voor haar een nieuw gegeven. Bochra uit Marokko wilde al heel haar leven haar stem laten horen en is blij dat ze dit nu eindelijk heeft kunnen doen. Marita werd al tweemaal op straat aangesproken omdat mensen haar herkenden uit het boek. En of het aan het boek ligt of niet, maar sindsdien zijn de diensten van de stad Antwerpen haar huis komen bezoeken en is de eigenaar verplicht geweest het volledig te renoveren. Ingrid, die nog nooit een boek gelezen had, heeft tranen met tuiten geweend bij het lezen van de verhalen. Ik denk dat het vertellen van een verhaal uit je verleden iets kan helpen te verwerken, ook al moet je soms eerst opnieuw door een dal.

Kunnen geïnteresseerde lezers nog een exemplaar vastkrijgen?

Het boek is te koop in De Standaard Boekhandel, de Fnac en Passa Porta in Brussel. Verder kan je het ook in elke boekhandel bestellen. De opbrengst van de boeken die in de boekhandel verkocht worden gaat naar dienstenthuis en naar de geïnterviewden.

Bedankt voor dit gesprek! Wij wensen je nog veel succes en kijken uit naar je volgend boek!