Walter Vandenbossche

Eind mei kreeg Anderlecht af te rekenen met enkele zware rellen in het stadscentrum. Ook Kuregem bleef niet gespaard van incidenten. Ampersand vroeg aan Walter om zijn kijk op de zaken te schetsen. Hieronder kan u het volledige interview lezen.

U vindt hier ook exclusief de interviews die verschenen zijn in de Knack en Dag Allemaal. Veel leesplezier.

De rust is teruggekeerd in Anderlecht. Maar het is kille rust, vreemd, afstandelijk en vol onbegrip voor de rellen die het centrum hebben geteisterd, stelt Brussels CD&V-fractievoorzitter Walter Vandenbossche vast. In Anderlecht werd goed samengeleefd tussen Belg en allochtoon, maar de hooligans en de stukken beton hebben de gemeenschap gestenigd.

De aanleiding is voldoende gekend. Er waren erge incidenten tussen de harde kern van Anderlecht-supporters en Noord-Afrikaanse jongeren na de bekerfinale-wedstrijd van zondag 18 mei, waarbij een aantal allochtone jongeren zouden gemolesteerd worden. De rellen van vorige week waren een toepassing van het principe 'oog om oog, tand om tand'. De bloedwraak moest er komen. En kwam er, ten koste van alles. Enkele sms'jes en het internet volstonden om honderden jongeren naar het Sint-Guidoplein te halen.

Walter Vandenbossche: "Het samenscholingsverbod op die bewuste vrijdag kwam te laat. Met een zero tolerance beleid had de materiële en morele schade van de rellen mogelijks beperkt kunnen worden. Toen het uiteindelijk werd gedecreteerd, liet de efficiëntie niet lang op zich wachten. Elke beweging werd onmiddellijk de kiem in gesmoord, 'all under control'. Efficiënt..."

Vandenbossche: "En Anderlecht is sindsdien niet meer wat deze gemeente ooit was. De premissen van de vreedzame samenleving zijn omver gekegeld, deze gemeente begint aan een lange wederopbouw van haar samenlevingsmodel."

"Intussen likt de oude bevolking haar wonden. Het onveiligheidsgevoel weegt zwaar door op de beslissingen om in Anderlecht te komen wonen en winkelen. 'We hebben niets meer verloren in het centrum', klinkt het... De handel is stukgeslagen en moet met haar bescheiden inkomen opdraaien voor vaak zware herstelkosten."

- De aanleiding voor de rellen is nog steeds onduidelijk. Stond deze vulkaan niet al langer op uitbarsten? Zijn ze niet het gevolg van veel dieper liggende problemen?

Vandenbossche: "Het college van burgemeester en schepenen in Anderlecht draagt een zware verantwoordelijkheid. Ze bepleit een kordaat optreden van de veiligheidsdiensten. Onmiddellijk resultaat, zichtbaar. Maar wat met de toekomst van het gemeenschapsleven zelf?"

"Weet u, de Anderlechtse incidenten hebben de grenzen aangetoond van het Belgische institutionele model in Brussel. Wat ooit als positief werd ervaren, werkt nu als een handrem op het te voeren beleid. Zowat elkeen is bezig op zijn/haar terreintje. De gemeente, het OCMW, de VGC, de COCOF, de bicommunautaire sector, het Hoofdstedelijke Gewest, de private instellingen, de Vlaamse Gemeenschap, de Franse Gemeenschap, de federale regering, zelfs Europa... Iedereen is bijzonder aandachtig voor het eigen beleid op een afgebakend gebied, ieders politieke geweten is gesust."

"Maar er wordt naast elkaar gewerkt, zonder overleg, in een rigide administratief schema, traag, inefficiënt, in de onmogelijkheid om snel in te spelen op onmiddellijke noden."

"Anderlecht leeft in een noodsituatie. De fundamentele oorzaken van het voorbije conflict, blijven overeind. De botsing van waarden, gemis aan integratie, werkloosheid, sociale vereenzaming, gebrek aan toekomstperspectieven. Een noodsituatie vergt noodoplossingen!"

Vandenbossche: "Er is behoefte in Anderlecht aan een platform, waar alle maatschappelijke en bestuurlijke verantwoordelijken samen een project kunnen vastleggen en de middelen kunnen oriënteren om de wederopbouw van de Anderlechtse samenleving mogelijk te maken. Onderwijsinstellingen, initiatieven rond opvoedingsbijstand en ouderbegeleiding, politie, gemeente, Vlaanderen en de Franse Gemeenschap, de politierechter en het Parket, kortom, iedereen die een bijdrage kan leveren rond een preventieve, curatieve en repressieve aanpak moet samen zitten en beslissen over de krijtlijnen van het te voeren beleid. Een platform met politieke macht! Om geweld en criminaliteit te bestrijden en om tot doeltreffende resultaten te komen die zichtbaar en voelbaar zijn voor de maatschappij, is het meer dan ooit noodzakelijk dat elkeen samenwerkt op het terrein. In het Nederlandse administratieve recht wordt dit gewapend bestuur genoemd. Het toonde zijn maatschappelijke meerwaarde in Amsterdam, waar goede resultaten werden geboekt in de probleemwijken. Gewapend bestuur impliceert ook preventieve maatregelen zoals de aanpak van spijbelen en vroegtijdig schoolverlaten, het investeren in de kwaliteit van het onderwijs, het sensibiliseren en inschakelen van ouders om de sociale controle in de probleemwijken te verbeteren ten behoeve van de veiligheid in de buurt en haar bewoners...

- De relschoppers komen ook vaak uit de meest kwetsbare groepen. Hoe kunnen we die factor aanpakken?

Vandenbossche: "Binnen de verschillende beleidsdomeinen en in alle overheidsniveaus moet men zijn verantwoordelijkheid opnemen om dringend werk te maken van een krachtig socio-economisch beleid. De gemeenten en het gewest moeten meer inspanningen leveren op vlak van tewerkstelling en socio-economische inschakeling van die kwetsbare groepen. Er is nood aan meer samenwerking en complementariteit tussen de VGC en de COCOF rond opvoeding, onderwijs en jeugd."

"En last but not least moeten we allemaal streven naar een open en tolerante samenleving. Het raciale element van de laatste incidenten in Anderlecht moeten we niet minimaliseren; onverdraagzaamheid hoort niet thuis in onze interculturele maatschappij. Er moet zowel preventief als repressief opgetreden worden tegen alle vormen van racisme en xenofobie. Iedereen verdient een plaats en een toekomst in onze samenleving!"